แบกเป้
10 วัน มันส์ที่
"กรีซ"
ภาพและเรื่องโดย
: Tom & Jerry
ตอนที่
[ 1 ] [ 2 ]
[ 3 ] [ 4
] [ 5 ]
ตอนที่ 2 : Take-off
และแล้ว
ก็ถึงวันเดินทาง.... เอาว่ะ! เป็นไงเป็นกัน
มาถึงขนาดนี้แล้ว มันจะไปไม่ได้ก็ให้มันรู้ไป
ขนกระเป๋าออกจากบ้าน ระหว่างทางที่นั่งรถไป
airport หัวใจก็เต้นตึกๆๆ ลุ้นมาตลอดทาง
แล้วก็นัดเจอพี่เค้าที่เคาน์เตอร์ check-in
ของพนักงานเลย หลังจากเจอกันแล้ว ก็ไปยื่นตั๋วที่เคาน์เตอร์ตั๋ว
standby แต่เหมือนจะโชคดี เพราะพนักงาน
check-in วันนั้นเป็นเพื่อนที่รู้จักกันพอดี
เลยแอบมีหวังขึ้นมาลางๆ ว่า เพื่อนคนนี้อาจจะช่วยได้
(ชั้นธุรกิจยังเหลือที่ ขอเถอะ! น่ะๆๆๆ)
แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการว่าสนิทกับเพื่อนอะไรมากมายออกมา
เพราะมี supervisor มาดนิ่ง นั่งอยู่ข้างหลังเพื่อน
เลยยกมือไหว้แล้วไปนั่งหลบมุมกับพี่ 2
คนดีกว่า
แน่นอนว่า
ผมใช้ตั๋วพนักงาน ยัง check-in ไม่ได้ตอนนั้น
จะทำได้ก็ต่อเมื่อไฟล์ทปิด 45 นาทีก่อนเวลาเครื่องออก
ได้แต่ลงชื่อไว้ใน waiting list ......เวลาผ่านไปช้ามากๆ
ไฟล์ทก็ยังไม่ปิดซักที ผู้โดยสารก็เข้าคิว
check-in กันเต็มไปหมด มีไฟล์ทไหนบ้างก็ไม่รู้
ได้แต่ภาวนาว่า อย่าได้เป็นไฟล์ทตูเลย...
ใกล้ถึงเวลาปิดไฟล์ท เลยเดินเข้าไปหาเพื่อนคนนั้น
ว่า "เป็นงัย มีโอกาสไหมว่ะ"
มันเงยหน้าขึ้นมาแล้วทำหน้าเครียด "เฮ้ย..ท่าทางจะยากว่ะ
เครื่องเต็ม ขนาดต้อง upgrade ผู้โดยสารของ
Y (ชั้นประหยัด) ไป BC (ชั้นธุรกิจ) เลยว่ะ"
แล้วก็ถึงเวลาไฟล์ทปิดจริงๆ สรุปไฟล์ทเต็มครับ
ไปไม่ได้
ตอนนั้น...อึ้งไปเลยครับ พูดอะไรไม่ออก
เลยมานั่งนิ่งๆ กันอยู่พักนึง ต่างคนต่างไม่พูดอะไร
สักพักเลยชวนกันลากกระเป๋ากลับบ้าน พร้อมกับตาแดงๆ
เหมือนน้ำตามันจะเล็ดออกมาให้ได้ shock
มากๆ ครับ เพราะไฟล์ทไปเอเธนส์ไม่ได้มีทุกวัน
กว่าจะมีอีกทีก็อีก 2 วันโน่นแหนะ เพราะฉะนั้นแพลนที่วางไว้ว่าจะไปไหนบ้างต้องป่วนไปหมดแน่ๆ
อีกอย่าง..ไฟล์ทในอีก 2 วันข้างหน้า ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะว่างรึป่าว??
คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
จนมารู้ตัวอีกทีก็อยู่บน taxi แล้ว ขณะที่รถกำลังจะเลี้ยวออกจาก
airport เสียงโทรศัพท์ ก็ดังขึ้น
"ฮัลโล....."
"เฮ้ย...มึงอยู่ไหนแล้วว่ะ"
"อยู่บน taxi แล้ว มีไร??"
เพื่อนที่เป็น
check-in staff คนนั้นแหละครับที่โทรมา
"มึงรีบกลับเข้ามาหากูเดี๋ยวนี้เลยน่ะ
พี่ supervisor เค้าช่วยไปพูดกับนักบิน
ขอ seat ให้มึงได้แล้ว"
".............."
ผมไม่ได้ตอบอะไรไปเพราะนึกอะไรไม่ออก
รู้อย่างเดียวต้องบอกให้ taxi จอด แล้วรีบลากกระเป๋ากลับไปที่เคานเตอร์
check-in ....ผมวิ่งๆๆๆๆๆๆ เหมือนจะแข่งกับพี่ที่ไปด้วย
พอถึงเคานเตอร์check-in เพื่อนคนดีของผม
ก็ยืนรออยู่แล้ว
"อ่ะนี่
boarding pass กะ airport tax มึงเอาไปก่อน
กลับมาแล้วค่อยมาจ่ายกูก็ได้" "ทิ้งกระเป๋าไว้แล้วไปที่เครื่องเลยน่ะ
อีก 15 นาที เครื่องจะออกแล้ว"
ผมละแทบอยากจะกระโดดเข้ากอดมัน
ปากก็พูดขอบคุณๆ ไม่หยุดปาก
"พอๆๆๆ
มึงไปขอบคุณพี่เต้ย (พี่supervisor) ดีกว่า
เค้าช่วยขอกัปตันให้"
ผมเลยหันไปขอบคุณ
แล้วไหว้เค้าแบบนางสาวไทยสู้ไม่ได้แน่ๆ
จนพี่เต้ย ต้องบอกผมว่า อย่ามัวแต่ขอบคุณ
อุตส่าห์ขอให้แล้ว ไม่ใช่วิ่งไปไม่ทันหล่ะ
เอาหล่ะครับ...จากนั้นผมก้อใส่ teen สุนัขวิ่งแบบไม่คิดชีวิต
ผ่าน ต.ม. แล้วไปที่ gate ซึ่งตอนนั้น
ผู้โดยสารทุกคนขึ้นเครื่องไปหมดแล้ว เหลือแต่ผม
2 คนเท่านั้น
ผมกับพี่วิ่งเข้าเครื่องหน้าตาตื่น
เดินเข้าไปหาที่นั่ง จากนั้นไม่นานประตูเตรื่องก็ปิด
ผมเลยหันมาคุยกับพี่เค้าว่า ถ้าเราออกจากแอร์พอร์ตไปเร็วกว่านี้
คงกลับมาไม่ทันแหงๆ เพราะกัปตันคงไม่รอผู้โดยสารตั๋วขอทาน
(ตั๋วฟรี) อย่างผม 2 คนเป็นแน่แท้
เครื่อง
take off ไปได้ไม่นาน แอร์สวยๆ ของการบินไทยก็เริ่มบรรเลง
service อาหาร เครื่องดื่มต่างๆ พอกินอะไรจนอิ่มท้อง
ด้วยความเหนื่อยบวกกับหนังท้องตึง หนังตาก้อเริ่มหย่อน
เลยผล่อยหลับกันไปทั้งสองคน หลับไปนานมากๆ
ครับ จนมาสะดุ้งตัวตื่นอีกที ตอนที่ไฟใน
cabin เปิดเพื่อให้ลูกเรือเตรียม service
อาหารเช้าก่อนเครื่องลงที่ Athens
อ่านต่อ
- ตอนที่ 3
<<
แสดงความคิดเห็น/ตั้งกระทู้เกี่ยวกับเรื่องเล่านี้ที่นี่
>>
หน้าแรก
