Flight
Review : SAS Scandinavian
airlines
ภาพและเรื่องโดย
: คุณ Q
|
เส้นทาง
: กรุงเทพฯ
- สิงคโปร์ (BKK - SIN)
สายการบิน
: SAS (SK)
เที่ยวบินที่
: SK973
ชั้นเดินทาง
: ชั้นประหยัด
(Y)
วันที่เดินทาง
: July
19 2004
Aircraft
Type : Airbus
A340-300
|
|
หลังจากเสร็จงานที่ได้รับมอบหมายแบบสายฟ้าแล็บ
ผมรีบเดินทางไปสนามบินดอนเมืองโดยไม่ลาใคร
ทันทีที่ผมมาถึง Terminal 1 ผมก็วิ่งหน้าตั้งไปเช็คอินอย่างเร็ว
สายตาผมกวาดมองดู เคาเตอร์เช็คอินที่เพิ่งมาถึง
ใจหายไปชั่วครู่ เพราะมันโล่งอย่างผิดความคาดหมาย
ตายหล่ะหว่า....ไฟล์ออกไปแล้วหรือนี่
กวาดตาดูนาฬิกาอีกที ก็เอ๊ะ...มันยังไม่ถึงเวลาเลย
ผมมาถึงก่อนเครื่องออก 45 นาที ผมว่ารถแท็กซี่ทำเวลาได้ดีแล้วนะ
ผมเริ่มกังวลมากขึ้น
แต่ก็รีบเดินไปยื่นตั๋วเดินทาง พร้อมพาสปอร์ตให้พนักงานที่นั่งว่างงานอยู่
เธอรับเอกสารผมไป แล้วจิ้มๆๆๆๆ คีย์บอร์ดที่อยู่ตรงหน้าเธอ
นี่แสดงว่าผมยังไม่ตกเครื่องเหรอ? ผมคิดดังๆ
ในใจ "เครื่องว่างมากเลยค่ะ อยากนั่งตรงไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า"
พนักงานสาวถามผมพร้อมส่งยิ้มมาให้ ผมเป็นคนไม่เรื่องมาก
เลยตอบไปว่า "ตรงไหนก็ได้ครับ แต่ขอติดทางเดิน...."
เธอก็อึ้งไปซักพักแล้วหันไปจิ้มๆๆๆ ต่อ
หลังจากนั้นอีกไม่กี่อึดใจ ผมก็ได้รับ
boarding pass พร้อมกับแบบฟอร์ม ต.ม.
ผมก็ตรวจสอบรายละเอียดในบัตรขึ้นเครื่องฯ
ก่อนจะเดินจากเธอไปได้ความดังนี้
ประตูขึ้นเครื่องหมายเลข 24
เวลาขึ้นเครื่อง 15:00 น.
ที่นั่งหมายเลข :
23F
เมื่อเห็นที่นั่งหมายเลข 23Fผมอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้
ว่าผมคงจะหล่อถูกใจเธอไม่น้อย เธอจึงได้อัพเกรดให้ไปนั่งชั้นธุรกิจหรือเปล่าเนี่ย?....
ปกติผมได้แต่ที่นั่งหมายเลข 60-70 กว่าที่อยู่ท้ายๆ
เครื่องทุกที ผมยืนยิ้มเฉ่งอยู่คนเดียวระหว่างรอเจ้าหน้าที่
ต.ม.หน้าเครียดกำลังประทับตราออกนอกประเทศลงบน
passport ของผม และพี่แกยื่นเอกสารกลับมาให้ตอนไหนก็ไม่ทราบได้
เพราะไม่เห็นปริปากพูดซักคำ....
พอผ่านด่าน
ต.ม.มาได้ ผมก็มีเวลาไม่มากนัก ทั้งที่ยังมีอาการหอบๆ
อยู่จากการลุ้นแท็กซี่มาตลาดทาง เลยแวะไปดมน้ำหอมซักกลิ่นสองกลิ่นก่อนไปที่
gate (จริงๆ แอบไปพรมน้ำหอมฟรี ก่อนขึ้นเครื่อง
เหม็นเหงื่อหนุ่มเต็มทน) เมื่อมาถึงที่หน้า
gate 24 พบว่าที่นั่งโล่งอย่างที่พนักงานเช็คอินบอกผมจริงๆ
ผมนั่งดูวิถีชีวิตคนเดินไปเดินมา
ทำให้หิวขึ้นมาจับใจ (เกี่ยวกันไหมเนี่ย)
เพราะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เช้า...
ผมแวะซื้อน้ำขวดขนาดกลาง แต่ราคาใหญ่มาก
มาไว้แก้กระหาย แล้วนั่งรอเวลาขึ้นเครื่องต่อไปอีก....ติ๊กต๊อก
ติ๊กต๊อกๆๆๆ เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก
ผมเพิ่งเห็นเครื่องบินเข้ามาเทียบงวงเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา
ตอนนี้มันเวลา 15:20 แล้วนะ เธอคงหลอกผมให้ตายใจ
ไหนบอกว่า boarding ตอน 15:00 น. ไงหล่ะ
ผมนั่งงอนกึ่งหลับกึ่งตื่น พอผมเหลือบดูนาฬิกาอีกที
มันก็เป็นเวลา 15:46 น. และมาพร้อมเสียงประกาศให้ขึ้นเครื่องได้แล้ว
ผมตรงดิ่งเข้าไปช่องชั้นธุรกิจอย่างมั่นใจ
และยื่นบัตรขึ้นเครื่องให้พนักงานฯ เธอมองหน้าผมทีนึง
แล้วมองบัตรฯ ทีนึง แล้วบอกผมว่า "ชั้นประหยัด
เชิญด้านโน้นนะค๊ะ" ผมเห็นนิ้วเธอชี้บนหัวบัตรเครื่องขึ้นที่พิมพ์คำว่า
"Economy Class" ตัวเบ้อเร่อพร้อมยิ้มแหยะๆ
มาให้....เพ้ง!! หน้าแตกอย่างไม่ต้องรีบเย็บ
เพราะคงต่อไม่ติดแล้วแน่ๆ ... ผมรีบเดินหนีไปต่อแถวชั้นประหยัดด้วยความอายอย่างรวดเร็ว
ผมยืนถอนหายใจ อยากเขกกระบาลตัวเองซักโป๊กแรงๆ
ให้หายโง่.....
ผมก้าวขึ้นเครื่องพร้อมมือเปล่า เพราะไม่เห็นมีหนังสือพิมพ์ให้ผมหยิบอ่านเลย
แต่ก็เอาเหอะ 2 ช.ม. ไม่อ่านก็ได้ฟะ เมื่อมาถึงที่นั่ง
23F ของผม ผมก็ตื่นตากับเก้าอี้ของ SAS
เพราะมีทีวีส่วนตัวติดทุกที่นั่งเลย เปิดอ่านในหนังสือได้ความว่า
PTV (Personal TV) ที่ให้บริการมีทั้งหมด
12 Video Channels, 18 Audio Channels,
10 Games, 1 Flight Map และเก๋ๆ กับ 2
landscape cameras ก็คือมีกล้องติดอยู่ด้านหน้าและด้านล่างของเครื่องบิน
ให้เราได้เห็นภาพสดๆ อย่างที่นักบินเห็น
และเด็ดกว่านั้นเพราะหน้าจอเป็น Touch
Screen ด้วย แต่ทั้งหมดนี้ ผมไม่ได้รับการแจกหูฟังแต่อย่างใด
เก้าอี้ในชั้นประหยัด
พร้อมทีวีส่วนตัวแบบ Touch screen ทุกที่นั่ง
Boarding
ใช้เวลาไม่นานก็เรียบร้อย ลูกเรือฝรั่งผมทองก็ออกมาสาธิตวิธีการใช้อุปกรณ์ในกรณีฉุกเฉินอย่างแข็งขัน
และหลังตรวจตราเสร็จแล้ว เครื่องก็ Take-off
ผมเลือกดูภาพจากกล้องที่ติดหน้าเครื่องและใต้เครื่องบินตอนเครื่องขึ้น
ได้บรรยากาศลุ้นๆ ดีจริงๆ .....หลังจากเครื่องได้ระดับ
ก็มี VDO ฉายแนะนำการบริการบนเที่ยวบินเป็นภาษาไทยด้วย
แต่เปิดเสียงออกตามสายเลย แสดงว่าคงไม่มีหูฟังแจกจริงๆ
ด้วย
ภาพที่เห็นกันสดๆ
จากกล้องที่ติดอยู่ตรงส่วนหน้าของเครื่องบิน
อาจจะเพราะผมหิวท้องกิ่ว
ระหว่างที่ผมรออาหารที่จะมาเสิร์ฟรู้สึกว่านานมากๆ
ช่วงรอผมเลยเปิดดู In-flight Magazine
ได้ข้อมูลมาแบ่งปันกันว่า เครื่องบิน
A340-300 ลำนี้จุผู้โดยสารได้ 261 ที่นั่ง
แบ่งชั้นเป็น 3 ชั้นบริการ Business Class
(ที่ไม่ค่อยอยากจะพูดถึง), Extra Economy
มี 24 ที่นั่ง และ Economy จุได้ 179
ที่นั่ง โดย extra economy นั้นจะจัดวางเก้าอี้
1 แถวเป็นลักษณะ 2 - 3 - 2 และมีเก้าอี้ที่ใหญ่กว่า
มีที่พักเท้า และแอบเห็นว่ามีหูฟังวางใน
pocket ไว้ให้ด้วย ส่วนชั้นประหยัดธรรมดาจัดวางที่นั่งเป็นแบบ
2 - 4 - 2 ที่นั่งเลยจะแคบกว่า พูดถึงเก้าอี้ก็บอกได้ว่าค่อนข้างจะนั่งสบายดี
เห็นว่าออกแบบโดย Stile Bertone ร่วมมือกับ
Stockholm Design Lab อะไรจะอลังการปานนั้น
ว่าแต่มันคืออะไรอ่ะ ผมถามตัวเองด้วยความฉงน!?
เก้าอี้ในชั้น
Extra Economy ที่ใหญ่กว่า และไม่แออัดเท่าชั้น
Economy ธรรมดา
และแล้วก็ถึงเวลาให้อาหาร
รถอาหารถูกเข็นช้าๆ มายังผม ลูกเรือหน้าเฉยก็หันมาทางผม
ผมยิ้มให้เธอและกำลังจะเอ่ยปากพูด เธอก็หันไปอีกทาง
ถามผู้โดยสารที่นั่งติดหน้าต่างโน้น ทิ้งให้ผมอ้างปากค้างอยู่
จนซักพักเธอก็หันกลับมาและยื่นห่อฟอยด์พร้อมถุงกระดาษใบนึง
จับวางลงบนโต๊ะของผมแล้วเดินทางจากไป
อ่อ..ก่อนจากเธอบอกผมว่า"Enjoy your
snack,sir" ผมรีบหุบปากที่ค้างไว้
และแกะห่อฟอยด์ที่กำลังร้อนอุ่นๆดู ผมอึ้งเพราะมื้อนี้ไม่มีมาเป็นถาดและไม่มี
choices ให้เลือก มีแต่ Cheese Foccasia
หรือแซนวิสชีสแบบอิตาเลี่ยนนั่นเอง และในถุงกระดาษนั้นก็มีแก้วกาแฟ,
น้ำเปล่า, แท่งช็อคโกแล็ตมาร์ ขนาดน่าเอ็นดู
และผ้าเช็ดมือเท่านั้น อีกซักพักรถเครื่องดื่มที่ตามมาติดๆ
แอร์คนสวยอีกคนก็มาเสิร์ฟเครื่องดื่ม
อันนี้ค่อยชื่นใจหน่อย เพราะนอกจากมี
soft drink แล้วยังมีไวน์ ซึ่งแจกเป็นขวดเล็กอีกด้วย
ผมเลือกดื่มน้ำส้ม (รสชาติเหมือน sunquick
นี้เอง) แต่ก็ชื่นใจอยู่ครับ
อาหารที่บริการบนเครื่องก่อนก่อนแกะและหลังแกะห่อ
ผมรีบหยิบแซนวิสขึ้นมาแทะเล็มจนหมด
แต่ท้องก็ยังร้องอยู่ ผมหันไปหันมาเจอแก้วกาแฟตั้งอยู่
เกิดอยากกินแก้วกาแฟนั้นให้หายหิว แต่โชคช่วยที่ซักพักมีลูกเรือมาบริการชา/กาแฟซะก่อน
ไม่งั้นผมคงกินแก้วเปล่าๆ ประทังความหิวไปแล้ว.....อ่อ
ชา/กาแฟ เขาเดินกันสองรอบ ผมได้ลองชิมทั้งกาแฟและชา
ด้วยลิ้นชาวบ้านอย่างผม ผมรู้สึกว่า ชาไม่อร่อย
ไม่ค่อยมีรสเท่าไหร่ คงเพราะชงมาจางไป
ส่วนกาแฟก็ธรรมดาเหมือนทั่วไปครับ
หลังจากลูกเรือมาเก็บถุงต่างๆ ไป ซึ่งตอนนั้นผ่านไปครึ่งไฟล์ได้แล้ว
หนังใน TV ก็ยังไม่มีอะไรให้ดูเลย เพลงก็ฟังไม่ได้
ก็ไม่มีหูฟังแจก ผมเล่นได้แต่เกมส์เท่านั้น
ซึ่งกว่าจะเล่นได้ก็ปาเข้าไปครึ่งทางแล้ว
สำหรับ Seat ที่นั่งผมว่าเป็นทางเลือกที่ดี
สำหรับคนที่ชอบนั่งที่กว้างๆ เพราะหุ่นอย่างผม
สูงเปรียว 169 ซ.ม. นั่งแล้วยังมีที่ว่างระหว่างหัวเข่ากับเก้าอี้ด้านหน้าอีกประมาณ
1 ฝ่ามือ ค่อนข้างกว้างสบายครับ เบาะก็ค่อนข้างแข็ง
เหมาะกับคนไม่ชอบนั่งเบาะนิ่มๆ อย่างผม
และมี Headrest ที่พักศีรษะแบบปรับพับได้
ส่วนตรงโต๊ะอาหาร มีที่วางแก้วน้ำให้แม้จะเก็บโต๊ะเข้าที่ไปแล้ว
แถมมีช่องเก็บของต่างๆ พร้อมกระจกเงาไว้ให้เสริมหล่ออีก
สำหรับลูกเรือของเรา
ส่วนใหญ่เห็นเป็นแอร์สาวมั่ง ไม่สาวมั่ง
ตัวใหญ่มั่งไม่ใหญ่มั่ง บางคนท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรกันซักเท่าไหร่
ไม่ค่อยยิ้ม แต่ขออะไรก็ไม่ช้าหรือค้อนใส่ผู้โดยสารเหมือนสายการบินฝรั่งบางสาย
พอใกล้จะถึง ผมก็เดินสำรวจดูเครื่องบินซักหน่อย
ห้องน้ำก็สะอาดใช้ได้ครับ และหน้าห้องน้ำเขาก็มีชั้นวางนิตยสารไว้ให้หยิบอ่านเพลินๆ
มีให้เลือกเยอะพอสมควร เท่าที่เห็นก็เป็นภาษาสแกนดิเนเวียนเป็นส่วนใหญ่
มีอังกฤษบ้างประปราย โดยรวมห้องโดยสารสบายตา
แบ่งได้เป็นสัดเป็นส่วน ไม่ดูอึดอัดจนเกินไปนัก
ซักพักเครื่องบินก็เริ่มลดระดับลง และแล้วล้อก็แตะพื้นโดยสวัสดิภาพเวลาประมาณ
19:10 (เวลาสิงคโปร์) และจอดสนิทที่ Terminal
เวลา 19:20 น. ผมเดินออกจากเครื่องของ
SAS ที่ Gate D46 อาคาร 1 ด้วยความหิวที่ยังมีอยู่
และไม่ค่อยประทับใจนักกับเที่ยวบินนี้
ด้วยเหตุผลที่ว่าอาหารไม่ถูกปากและปริมาณน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับสายการบินไทย
หรือสิงคโปร์ แอร์ไลน์เอง และระบบความบันเทิงบนเครื่องที่น้อยมาก
ทั้งที่มีทีวีส่วนตัวอยู่ตรงหน้าแท้ๆ
แต่ผมก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะไฟล์นี้เป็นเพียงไฟล์สั้นๆ
และสมกับราคาตั๋วที่ SAS เสนอให้แล้ว......
"สำหรับขากลับนั้น
ผมจะมา review ไฟล์กับสายการบินไทยดูว่าชั่วโมงบิน
2 ช.ม.เหมือนกันเนี่ย การบริการของเขาจะเป็นอย่างไรเมื่อเทียบกับ
SAS ครับ ติดตามต่อไปนะครับ"
Ground
Service :
In-Flight
Service : 
Crew Impression
:
In-flight
Entertainment :
Seat Comfortable
: 
Overall
Impression :
|
หน้าแรก
